"หยวนจู" (ลูกทรงกลม)

"หยวนจู" (ลูกทรงกลม) ดิน: ดินเผา "เปิ่นชานลวี่" (สีเขียวดั้งเดิมจากแหล่งดินชั้นดี) ความจุ: 160 ซีซี ต้นกำเนิดแห่งแรงบันดาลใจ: ผู้ริเริ่มคือ หู เจิ้งเหยียน ซึ่งตั้งรกรากที่จินหลิง (นานกิงในปัจจุบัน) ในช่วงปลายรัชศกว่านลี่แห่งราชวงศ์หมิง ท่านมีจิตใจสงบและสูงส่ง ปลูกไผ่กว่าสิบกอไว้ข้างห้องหนังสือ ตั้งชื่อว่า "ศาลาสิบกอไผ่" (ฉื่อจูไจ) หนังสือภาพพิมพ์ "สมุดภาพฉื่อจูไจ" และ "สมุดวาดเขียนฉื่อจูไจ" ที่ต่อมาได้จัดพิมพ์ออกมานั้น เป็นที่เลื่องลือในวงการนักปราชญ์สมัยนั้นอย่างมาก ช่างปั้นหม้อดินชื่อก้อง ฉือ ต้าหปิน ก็ได้ค้นพบแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์งานหม้อดินจากผลงานเหล่านี้ และได้สร้างผลงานชั้นเลิศจำนวนมากที่สืบทอดมาจนถึงปัจจุบัน ต่อมา ลิ จ้งฟาง และ สวี โหยวฉวน ศิษย์ของท่าน ก็ได้เดินตามรอย ในยุคต่อมา เฉิน หมิงย่วน รวมถึงสี่ยอดฝีมือแห่งการทำหม้อดินจูหนีในปลายสมัยหมิงถึงต้นสมัยชิง คือ ฮุย เหมิงเฉิน, ฮุย อี้กง, จาง จิ๋นเต๋อ และ ลู่ ซือถิง ต่างก็ได้รับแรงบันดาลใจจากงานของบรรพชน สร้างสรรค์หม้อดินสำหรับนักปราชญ์ขึ้นมาอีกมากมายหลากหลายชิ้น ในช่วงรัชศกเจียชิ่งถึงเต้ากวาง เฉิน หงโช่ว (หมั่นเซิง) ได้รับอิทธิพลจากธรรมเนียมนี้ เปิดบทใหม่แห่งการผสานระหว่างหม้อดินเผากับวัฒนธรรมนักปราชญ์ สร้างสรรค์งานที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นจุดสูงสุดของ "หม้อดินนักปราชญ์" โดยทั่วไป